Als we dit bericht schrijven, moeten de kinderen nog 3,5 week naar school en zit onze tijd hier er over iets minder dan vijf weken op. Het is een periode van aftellen, overdragen, afscheid nemen, opruimen, weggooien en inpakken. Voor de kinderen zijn er afscheidsfeestjes en laatste speelafspraakjes met klasgenoten. Ook wij proberen mensen nog een laatste keer te ontmoeten. Het is een rollercoaster van emoties, voor zowel de kinderen als voor onszelf.

Tegelijkertijd proberen we bewust te genieten van de tijd die we hier nog hebben. We kijken ernaar uit om straks weer in Nederland te zijn, maar laten Roemenië ook met pijn in ons hart achter. Achttien jaar met mooie, verdrietige, moeilijke en onvergetelijke momenten. Achttien jaar herinneringen, projecten, organisaties, hulpverlening, collega’s, vrienden, avonturen en reizen. Achttien jaar die we van tevoren niet konden plannen, maar waarin zoveel is gebeurd en tot stand is gebracht. Boven alles ervaren we vrede, omdat we weten: God gaat met ons mee. En God blijft ook hier in Roemenië aanwezig om Zijn werk voort te zetten.

Ons huis is inmiddels verkocht. De meeste meubels zullen hier blijven en we gaan kritisch door onze spullen heen, waarbij we alleen bewaren wat we echt nodig hebben.

In april waren we in Nederland en tijdens een vergadering zei een van de bestuursleden: ik heb het gevoel dat jullie alles al vrij goed geregeld hebben, misschien wel sneller dan verwacht. En dat is zo… alles gaat op dit moment heel makkelijk en dat is niet onze verdienste. Het overdragen van werk, de voortgang van projecten, het werkproject, de woning in Nederland, de verkoop van het huis in Roemenië, schoolkeuze en vele andere praktische zaken, we zagen ertegenop, maar we mochten het in Gods handen leggen en zijn Hem heel dankbaar voor alles wat we tot nu toe konden regelen en de hulp die we daarbij hebben gekregen. Niet onze verdienste, maar Zijn voorziening.