Samen gaan Debora en ik (Daan) op wijkbezoek. Deze keer gaan we langs bij Roszika. Een aantal dagen geleden is ze uit het ziekenhuis ontslagen omdat ze daar was bevallen. Wij hebben, toen zij in het ziekenhuis lag, medicijnen voor haar gebracht omdat ze anders niet naar huis mocht. Het is bijzonder dat het meisje geboren is. Begin van het jaar sprak Debora met haar en toen wilde ze het weg laten halen. Want ze had al twee jonge kinderen. Hoe moest ze voor de derde zorgen? Haar moeder vertelde later dat ze op een dag al met het geld in haar handen stond om weg te gaan, maar iedereen heeft haar tegengehouden. Toen Debora op bezoek ging in het ziekenhuis vertelde ze dat ze, omdat ze een keizersnede kreeg, gelijk alles heeft laten weghalen. Want ze wilde niet zoveel kinderen krijgen als haar moeder. En dan ben je 19 jaar oud, moeder van drie kinderen en maak je al zo’n besluit. Dat is heftig als je er over nadenkt. Nu gaan we kijken hoe het met haar gaat en om wat papierwerk te regelen. Als ze de deur voor ons open doet is het donker binnen. Ze heeft haar drie kinderen tussen de 3 jaar en 1 week oud net gewassen en in bed gelegd. De oudste twee meiden liggen lekker te slapen en de jongste probeert ze in slaap te krijgen. Het gaat goed met haar, ze red het wel geeft ze aan. We praten wat en ze geeft nog even een handtekening voor de medicijnen die we eerder gebracht hebben. We gaan snel weer weg als de jongste begint te jammeren, zodat ze haar rustig kan voeden en in slaap kan brengen.