Op het moment van schrijven heb ik zojuist mijn laatste ontmoeting met de moeders gehad. In de afgelopen week hebben we elkaar meerdere keren gezien. 

Op vrijdag werden de moeders met hun jongste kinderen uitgenodigd om naar het zendingshuis van de CE te komen. Daar maakten de moeders sarmale: koolrolletjes gevuld met een mengsel van gehakt en rijst. Met de kleintjes bakten we koekjes. We kregen daarbij hulp van een aantal vrijwilligers, die bovendien voor ieder kind een pakket hadden samengesteld. Deze werden aan het einde van de ochtend uitgedeeld. 

Daarnaast hadden sponsors van de CE uit Zweden voor elk gezin cadeaus gestuurd. Ook kreeg ieder gezinslid goede winterschoenen. De vreugde was enorm. 

In de middag kwamen de oudere kinderen. Samen met de vrijwilligers mochten zij een kerstkrans maken en ook zij kregen allemaal een cadeau. Maar voordat het zover was, moest eerst het toneelstukje worden geoefend dat zij twee maanden eerder al eens hadden opgevoerd. 

De volgende dag, zaterdag, waren de moeders en kinderen uitgenodigd om dit toneelstukje op te voeren in een reformatorische kerk. Het was mooi om te zien dat de meesten daarbij de schoenen droegen die ze de dag ervoor hadden gekregen. Tijdens de collectes in de diensten dat weekend werd geld ingezameld. Met deze opbrengst hebben we vanochtend hout gekocht en uitgedeeld aan de gezinnen — en dat was hard nodig. Die ochtend had het voor het eerst weer stevig gevroren en de temperatuur was gedaald tot -5 graden. 

Naast het hout ontvingen de gezinnen ook twee voedselpakketten en een dikke deken. Vooral met die deken waren ze heel blij.