Tweede bericht van de zomerreisgroep

Na een week meegeholpen te hebben bij de programma’s in het in inloophuis, was maandag 13 juli het moment aangebroken om op kamp te gaan. Met de kinderen uit Baneasa en Mureseni zijn we vier dagen naar het kamphuis in Praid geweest. Hieronder vertellen twee deelneemsters hoe ze de tijd in Roemenië ervaren hebben. Ondersteund door veel foto’s!

Stephanie

In woorden uitleggen hoe de zomerreis was. Hoe ik het allemaal heb ervaren. Pfoe. Dat blijkt toch moeilijker dan gedacht. We hebben veel meegemaakt met elkaar. Alles wat we gezien hebben, heeft op iedereen een bepaalde indruk achter gelaten. De één zal er misschien meer over nadenken dan de ander, maar toch begrijpen we elkaar heel erg goed. Want ja, het was ontzettend bijzonder. Bijzonder om te zien met hoeveel een kind uit Roemenië gelukkig kan zijn. Door een simpele knuffel. Door een spelletje met ze te spelen. Een aai over hun bol te geven. Doordat de kinderen daar zoveel verdriet en gebrokenheid kennen, zijn ze al zo snel gelukkig met iets waar liefde uit straalt. En dat liet bij mij een hele bijzondere indruk achter. Ze zongen uit volle borst mee met alle liederen die we zongen voor God. En ik hoop ontzettend dat ze God van dichtbij mogen ervaren dit komende jaar, wanneer ze Hem nodig hebben.
Het inloopprogramma vond ik ook erg gaaf om mee te maken. Wat een lieve mensen komen daar naar toe. Hoeveel passie voor God straalt er uit hun ogen als ze losgaan op liederen voor Hem. Hoe mooi is dat! Dat zou iedereen eens van dichtbij mee moeten maken. Je gaat erg nadenken over hoe makkelijk wij het wel niet hebben in Nederland.
Ik ging voor de eerste keer mee met de zomerreis en ik vond het ontzettend bijzonder, gaaf en heel erg indrukwekkend. Ik kom zeker terug!

Amber

We hebben als groep een super toffe tijd gehad! We hebben heel veel verschillende dingen gedaan: met kinderen geknuffeld, muziek gemaakt met de tieners, dominostenen gemaakt bij de Roman Woodworks werkplaats, en nog veel meer! Er was veel variatie, waardoor ik veel verschillende indrukken mee heb gekregen.

De eerste twee dagen organiseerden we een kinderprogramma in de wijk Mureseni (krottenwijk). Het was indrukwekkend hoe blij die kinderen waren met ons. Enkele tellen nadat we de auto uitstapten, hingen er al een paar kinderen aan je, vragend om een knuffel. Het programma vonden ze erg leuk. We kregen het besef dat wij Nederlanders erg verwend zijn. Veel van ons zouden zeuren dat we een snoepje willen in plaats van een stuk fruit, of dat het rode kleurpotlood mooier is dan de zwarte. Het was erg mooi dat we ze zo blij konden maken, ook al was het maar twee keer twee uurtjes.

De evangelisatieavond op vrijdag vond ik erg bijzonder. Op deze avond zingen we met elkaar, is er een soort preek en deze keer deden de bezoekers een sketch. Er waren niet veel mensen, dat gaf een vertrouwde en intieme sfeer. Wij als Nederlands team hadden een dans voorbereid op het lied ‘come now is the time to worship’, en al bij het tweede couplet danste iedereen mee. Ik vind het bijzonder om te zien dat ze elkaar accepteren. Ook al ziet de een er onverzorgd uit en hangen de lijmdruppels nog aan zijn neus, of danst de ander als een paard zonder ritmegevoel, ze lachen elkaar niet uit. De sketch die de bezoekers speelden was heel mooi. Het ging over zonde; je kan van alles proberen om je goed te voelen, maar uiteindelijk kan alleen God je vrijzetten. In de sketch kwam ook een dronken persoon voor en dat terwijl ze in hun dagelijks leven geconfronteerd worden met lijm snuiven, alcohol, vechten en prostitutie. Het was bijzonder dat ze juist die dingen in de sketch gebruikten. Ze vinden zichzelf ook niet zielig, maar zeggen gewoon de waarheid; God maakt vrij! Het is mooi dat ze zich helemaal in kunnen leven en de sketch vol passie spelen. Voor mij was het mooi en confronterend om te zien.
Na al het voorbereiden mochten we maandag dan eindelijk op kamp! De busreis was erg leuk. Je leert de gezichten een beetje kennen, en probeert wat nieuwe woordjes te leren. Het kamp zelf was ook super vet! Gezellig met elkaar zingen, spelletjes doen, lekker voetballen, heerlijk eten (zeker wanneer de chocopasta op tafel kwam) en vooral heel veel knuffels geven. Je zag de kinderen echt genieten van het kamp. Ondanks dat ik maar enkele woorden Roemeens kon spreken, heb ik de kinderen toch goed leren kennen. Gewoon door een arm om iemand heen te slaan, te tafeltennissen, of gewoon naast iemand te zitten bij het kampvuur. Het was een mooi en geslaagd kamp.

Het afscheid was natuurlijk niet het hoogtepunt van de reis, maar het ging best goed. Doordat onze groep zo lief, hecht, en open was, konden we er goed met elkaar over praten, en konden we elkaar steunen en bemoedigen wanneer iemand er veel moeite mee had.

Al met al was het een super vette reis, en kan ik zeggen dat het een echte aanrader is (dit ga ik niet te vaak zeggen, want dan kan ik volgend jaar niet meer mee omdat alle reizen al vol zitten )! Heel veel meer heb ik niet te zeggen, het was gewoon super leuk!