Amber over haar bezoek

Ik was 12 toen ik voor het eerst mee ging naar Roemenië. Mee met mijn vader Jean, om te kijken waarom hij elk jaar voor een aantal weken naar Roemenië ging en wat hij daar allemaal deed (behalve voetbalshirtjes kopen voor zijn kinderen). Vanaf dat bezoek heb ik hart gekregen om liefde en hoop uit te delen aan kinderen waar dat niet vanzelfsprekend is, en ben ik meegegaan met meerdere zomerreizen.

Vol enthousiasme heb ik in Nederland gedeeld wat voor prachtig en belangrijk werk er in Roemenië wordt gedaan voor deze mensen, zo ook aan Hein. Afgelopen jaar ben ik getrouwd met Hein en afgelopen oktober zijn wij samen met mijn vader naar Roemenië geweest om aan Hein te laten zien wat ons hart heeft bewogen en de mensen (nu geen kinderen meer) van de kampen op te zoeken.

Het is een enorm waardevolle reis geweest, waarin ik opnieuw ben stilgezet bij de volgende belangrijke punten:

  • Ten eerste de gezegende positie die wij in Nederland hebben, die ik soms te veel voor lief neem. 
  • Daarnaast de vriendelijkheid en gastvrijheid van onze vrienden in Roemenië, het verdriet van de situatie waarin zij leven en tegelijkertijd de trots over hoe de kinderen zijn gegroeid tot volwassenen en velen zelfs tot ouders en de vreugde om ze weer te mogen ontmoeten en bemoedigen. 
  • De impact die deze reizen hebben. Zo was een van de kinderen vernoemd naar een Nederlandse deelneemster van het zomerkamp. 
  • Het ontzettend grote geduld, doorzettingsvermogen en vertrouwen van Daan en Debora. 

Ik ben dankbaar dat ik deze reis en een belangrijk deel van mijn leven met Hein heb mogen delen zodat we samen hebben kunnen ervaren wat in woorden niet uit te drukken is.

Het gevoel wat vooral blijft hangen is de trots die ik heb over de stappen die mijn vader, Daan, Debora en alle anderen hebben gezet in gehoorzaamheid aan God om iets voor deze mensen te betekenen. Aan God alle eer!

 

X