Gevangenis pastoraat 

Eén ochtend in de week gaat Attila naar de gevangenis in Tirgu Mures. Met twee groepen gevangenen heeft hij een programma. Tijdens dit programma wordt er veel gezongen en gaat Attila samen met de gevangenen vanuit de Bijbel in gesprek over het leven.

In één van de nieuwsbrieven stond deze anekdote van Attila:

Afgelopen week kwam er een gevangene na de bijeenkomst naar mij toe en zei: “Wij hebben vaak geprobeerd om iets van je te stelen, maar wij vonden altijd alleen maar een zakdoek.” Eerlijk gezegd heb ik nooit gemerkt dat die gasten in mijn tas gezeten hadden, hoe en wanneer ze het hebben gedaan is nog steeds een raadsel voor mij. Vervolgens zei de jongen: “Maar nu weet ik wat ik van je stelen wil! Namelijk jouw geloof, hoe jij bid en zingt voor God!”

Eerlijk gezegd maakt deze manier van stelen mij alleen maar vrolijk. Ik heb hem dan ook verteld dat God hem dat graag wil geven als een geschenk. Geloof hoef je niet te stelen. Maar het leven van de jongen heeft tot nu toe alleen maar uit stelen bestaan, hij kon zich niet voorstellen dat Iemand hem iets wil geven.

Ik hoop dat er nog veel jongens zijn die mijn geloof willen stelen!